3 mei 2021 | Stop Zoutwinning |

Dat zoutwinner Nedmag uit Veendam toestemming heeft gekregen om door te gaan met haar desastreuze activiteiten heeft Stichting Stop Zoutwinning zeker niet verrast. Nu het ministerie van Economische Zaken en Klimaat haar “definitieve” besluit op de toekomstplannen van de omstreden mijnbouwer heeft gepubliceerd reageert de stichting immer strijdlustig: “Een zeer slecht besluit van het ministerie, niet verrassend, wel zeer teleurstellend. Zowel Nedmag als het ministerie hebben op geen enkele wijze aangetoond dat de zoutwinning veilig zou kunnen. En wij geloven ze allang niet meer op hun blauwe ogen.”

Stichting Stop Zoutwinning legt zich uiteraard niet neer bij dit besluit. “Wij trekken zonder enige twijfel naar de Raad van State. Het laatste woord is aan de hoogste bestuursrechter in dit land. Het recht zal zegevieren.” 

Niets ten goede veranderd
Het nu gepubliceerde besluit is in hoofdlijnen gelijk aan het ontwerpbesluit uit 2020. “In wezen is er in het definitieve besluit niets veranderd. Het ministerie kiest nog steeds keihard vóór economische belangen van één bedrijf waarin ze bovendien zelf belanghebbende zijn, boven veiligheid, duurzaamheid en milieu, vóór de mijnbouwer boven de burger.” Zowel het ontwerp- als het definitieve instemmingsbesluit ademt de toon van juristen in plaats van die van deskundige mijnbouwers.

Met de vele ingediende zienswijzen is in feite niets gedaan. Integendeel: “Nedmag kan in haar vuistje lachen. Ze hoeven nu zelfs geen enkele financiële waarborg meer te geven. Dat wordt doorgeschoven naar een toekomstige nieuwe Mijnbouwwet, die nog helemaal niet geldig is. Er zou door Nedmag vaker gerapporteerd moeten worden. Dit bedrijf heeft in 2018 een gigantische lekkage veroorzaakt, een milieuramp buiten alle proporties. Zou deze lekkage, die waarschijnlijk nog steeds voortduurt, niet zijn gebeurd, of zelfs maar enigszins verminderd zijn, door meer papier te produceren?”

 Vertrouwensbreuk
De stichting is ook absoluut niet te spreken over de gevolgde procedure. Afspraken met het ministerie van EZK blijken niets waard. “Alles waar we qua procedure om gevraagd hebben is openheid en transparantie en fatsoenlijke termijnen. Maar daarover gemaakte afspraken worden simpelweg genegeerd en niet nagekomen. We zijn gewoon keihard geschoffeerd door de overheid. Een overheid die er voor ons zou moeten zijn, onze belangen serieus zou moeten nemen, die ons dient te beschermen en voor onze rechten zou moeten opkomen.” De stichting heeft in een brief aan demissionair minister Van ’t Wout haar ongenoegen kenbaar gemaakt. “Laten we zeggen dat we deze keer op zijn minst een fatsoenlijke reactie verwachten.”

Gebiedsproces/Landbouw
In het besluit wordt een opmerkelijke keuze gemaakt: een zogeheten gebiedsproces moet voor draagvlak zorgen. Maar dit proces wordt niet mét omwonenden (en landbouwers!), maar gewoon over hun hoofden gevoerd. Een direct gevolg van dit proces is dat in het gebied rondom Borgercompagnie kan worden gekeken naar “alternatieven voor het grondgebruik”. Een doorzichtig understatement voor een inktzwart scenario waarin bewoners en boeren moeten wijken voor de mijnbouw. En waartoe? Voor het behoud van een stukje werkgelegenheid in een niet-duurzame en niet-toekomstbestendige sector, terwijl talloze vacatures in sectoren die dat wel zijn niet vervuld kunnen worden? Voor een, naar eigen zeggen van het bedrijf, bescheiden winst voor de (overheids-)aandeelhouder, terwijl miljarden beschikbaar zijn of komen voor herstel en duurzame ontwikkeling van de economie? Voor het creëren van cavernes die later voor opslag doeleinden gebruikt zouden kunnen worden, maar die bij deze vorm van mijnbouw daarvoor helemaal niet geschikt zijn?

Raad van State
Stichting Stop Zoutwinning legt zich uiteraard niet neer bij dit besluit. “Wij trekken zonder enige twijfel naar de Raad van State. Het laatste woord is aan de hoogste bestuursrechter in dit land. Het recht zal zegevieren.”